igravemaker.com
-
fijne (ver)jaardag!
Hoi pap, Het is al weer een tijdje geleden, laten we zeggen heel lang geleden dat ik je heb geschreven. Eerlijk gezegd kan ik me de laatste keer niet meer herinneren. Misschien was het een keer na een therapie-sessie dat mijn therapeut me aanraadde om je een brief te schrijven. Misschien was het zelfs die…
-
reflections #2
The Sandwich method. In the end maybe not as effective as they told. I would like to learn a method.The method that is there to ‘help’ the artist in question make their best work. I wonder what my best work would be. Is that work already in me? Is it ready to come out? Yesterday…
-
reflections #1
There are so many moments, that I received feedback. In very many different forms. There have been moments in my life that were dedicated to learning how to give feedback. This is one of the perks of doing a Psychology degree and a coaching degree: in the end you find yourself surrounded by people who…
-
backing up the feed
There we are. Three weeks in. Let’s go. From now on, this page will alternate between posts reflecting on my feedback process and posts about my artistic research ‘on connexion’. I will research, reflect, research, reflect, share, reflect, research, apply, reflect, research, share, reflect, research etc. To keep the process going. To keep it open.…
-
het mandela-effect
Een citaat uit Na verzet komt (r)evolutie van Clarice Gargard. Het collectief geheugen is zo krachtig dat we ons soms zelfs dingen herinneren die niet echt gebeurd zijn, of in elk geval niet bewijsbaar zijn, wat het Mandela-effect heet. De naam is te danken aan een grote groep mensen die zich wereldwijs de dood van…
-
tijd
Twee passages uit Na verzet komt (r)evolutie van Clarice Gargard. Tijd is een curieus menselijk construct. Het is iets wat niet echt bestaat, of althans niet zo lineair als wij bedacht hebben, maar toch bepaalt hoe we leven. Tijd is niet in steen gebeiteld maar rekt zich op en trekt zich samen als elastiek. Een…
-
little piece of home
What makes us feel connected to ourselves when being in public space? How do we connect? With ourselves, the space, with one-another? Every little piece of me: we can take, reminding us of a connection we’re able to make, to sustain it somewhere else.